Voor naasten is iemands dwangstoornis verschrikkelijk. Verschrikkelijk omdat je een dierbare ziet lijden, maar ook omdat je zelf lijdt. En dat terwijl je niks kunt doen. Mijn moeder heeft me tijdens mijn dwangstoornis vast al heel vaak terug de baarmoeder in willen trekken omdat de inhoud van mijn hersenpan nog niet af was. Omdat dat niet kan, probeer je als ouder natuurlijk eindeloos om je kind te bereiken. Dat lukt eigenlijk niet. Wat je dan wel moet doen als ouder? Geen idee. Praktisch uitzitten en zo snel mogelijk goede hulp zoeken. Hoe je dan goede hulp zoekt, blijft voor iedereen verschillend. Wat ik wel weet, is dat iemand die ervaringsdeskundige is en, heel belangrijk, weet hoe hij er nu mee om moet gaan, heel waardevol is. Meestal zijn ouders zelf al deels ervaringsdeskundige, maar dat werkt in één huis eerder tegen dan mee.

Nu ik weet hoe ernstig je een dwangstoornis kunt ontwikkelen, ben ik best bang voor de dag dat ik zelf een kind mag krijgen. Er is erfelijke aanleg voor dwang, dus mijn kind(eren) zullen er meer kans op hebben het te ontwikkelen. Hopelijk zit ik niet zodanig bovenop mijn kind dat ik bij de eerste de beste angst voor monsters onder het bed bij de dan inmiddels bejaarde Menno Oosterhoff zit. Waarschijnlijk kan ik erop vertrouwen dat ik, nu ik mijn leven lang ervaringsdeskundige zal zijn, mijn kind zelf kan helpen zodra zijn gedrag verdacht wordt. Als je dat niet bent als ouder, wordt het natuurlijk een stuk lastiger. Dan ben je pas ervaringsdeskundige als het al te laat is. Daarom vind ik het zo belangrijk dat een ervaringsdeskundige direct wordt ingezet na een vraag om diagnose van ouders die totaal niet weten wat er met hun kind aan de hand is.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
1 Reactie
Oudste
Nieuwste Meest gestemd
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties
Petra
Petra
22 dagen geleden

Bedankt Youri !!

Dit is helpend !