De meeste dwangers willen wel, maar de zekering wil niet. Zoals mijn psychiater altijd zei: “Je houdt het achterdeurtje nog steeds open.” Daarmee wilde hij zeggen dat ik wel stappen zette, maar ik gaf me niet over aan de paniek. Nee, ik zorgde ervoor dat ik altijd nog terug kon. Zelf vond ik dat natuurlijk jammer om te horen, want stiekem wilde ik horen dat ik zo goed bezig was. Maar ik wist dat hij gelijk had. Toch bleef mijn definitie van stappen zetten onbewust dezelfde, met het achterdeurtje open. Terwijl échte stappen er heel anders uitzien. Voorzichtig durf ik best te concluderen dat wanneer je stappen zet met zo’n erge dwang zonder dat je paniek krijgt, er wel iets niet moet kloppen. Dat werd in de kliniek ook gezegd.

Je wil zo graag, maar je wil niet. Hoe dubbel klinkt dat? Die zekering die niet los wil, die kun je namelijk ook zelf losmaken zou je zeggen. Maar als je boven een ravijn hangt en de stap al hebt durven zetten om überhaupt daar te gaan hangen, is het dan niet een belachelijke stap om ook nog je zekering los te maken? Dan zet je namelijk pas de echte stap? Voor iemand met dwang is dat echt geen overdreven vergelijking. Dat ravijn is dagelijkse kost als je stappen zet. Het is daadwerkelijk zo dat alles wat je écht los laat aan dwang de grond zoals bij dat ravijn onder je voeten vandaan trekt. Vooral omdat je niet weet wanneer de grond er weer zal zijn. Logisch dus dat je je zekering ongelooflijk graag vast wil laten. En toch moet die los. Anders kom je er niet vanaf, geloof mij. Nooit gedacht dat ik dat zou zeggen trouwens, want als er iemand dat ravijn wilde omzeilen was ik het wel. En nog heb ik heel vaak dat ik alleen op mijn kamer met paniek een nieuwe zekering los maak of me daar juist tegen verzet.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties