Een dwangstoornis is een verslaving. En niet zo’n beetje ook. De vergelijking met bijvoorbeeld bekende verslavingen als roken, drugs of gokken is makkelijk. Daarbij komt ook nog, dat alle gevolgen ook best op elkaar lijken. Een verstoord gezinsleven en grote achteruitgang in gezondheid bijvoorbeeld. Dat zijn beide aspecten die bijna altijd de “beloning” zijn van je verslaving. Beloning, omdat elke verslaafde het in eerste instantie ergens voor doet. Iets waar hij wat aan heeft en zeker niet voor die dramatische consequenties. Maar dat kan de beloning toch niet zijn? Als het al een beloning is. Toch is het zo dat je bij een verslaving, ondanks het prima doorhebben van de ernst, gewoon doorgaat.

Toen ik op mijn dieptepunt was werd me constant vertelt hoe de situatie ervoor stond en wat de ernst daarvan was. Mijn standaard antwoord daarop was: “Dat weet ik.” Dat meende ik ook. Des te fursterender voor mijn omgeving was het dat ik het dus donders goed wist, maar dat het benoemen van alle dingen die ik met mijn angst veroorzaakte blijkbaar ergens op weg naar “Youri” verdween.

Achteraf zie ik enorme gelijkenissen tussen het tegen een muur praten van een rookverslaafde en een dwangverslaafde. Aan roken was en ben ik namelijk helemaal niet verslaafd. Sterker nog, IK was daarin degene die op mensen eindeloos afvuurde wat de gevolgen daarvan kunnen zijn met de vraag of ze dat wel echt beseffen. Nu doe ik dat niet meer, want ik weet door mijn verslaving hoe het zit. Het antwoord is namelijk ja, ze beseffen dat vaak heel goed. En toch gaan ze door, omdat je brein het niet waarneemt als gevaar. Ter vergelijking denk ik dan aan het feit dat je hersenen een geur waarnemen totdat ze dat een minuut hebben gedaan. Dan is is het beoordelen ervan waarschijnlijk niet meer nodig en dus ruik je het vaak totaal niet meer. Het vormt geen gevaar.

Het zegt al genoeg dat alle soorten van verslaving zich nestelen in hetzelfde gebied in het brein als je instincten en reflexen. Het lijkt me dus duidelijk waarom het onmogelijk lijkt om ervan af te komen. Heb je wel eens geprobeerd om niet te luisteren naar je reflex om een bal die recht op je af komt te ontwijken? Vrijwel onmogelijk. Het kan wel, maar hoe onnatuurlijk voelt dat? Zo is het net zo met roken, drugs en dwang.

Daarmee wil ik niet zeggen dat iedereen zijn verslaving in dezelfde mate heeft. Het kan zeker zo zijn dat een roker veel lichter verslaafd is dan een dwanger en het dus niet mogelijk is om te zeggen dat die roker dezelfde drama’s moet doorstaan als die specifieke dwanger. Wat ik probeer te zeggen is dat het principe op hetzelfde neer komt. De verslaving. Ook het feit dat je nooit maar dan ook nooit genoeg verslaafd zal zijn om er een gevoel aan over te houden dat bevredigend genoeg is.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties