Één blaadje. Daar kan het mee beginnen. Ik doel dan op het proces der ordening waar ik in verzeild kan raken als ik een beginnetje maak aan het opruimen van spullen. Bij mij is eigenlijk altijd alles opgeruimd, maar dat kan altijd beter. Veel beter zelfs.

Waar het allemaal mee begint, illustreert “het blaadje”. Bijvoorbeeld een blaadje met een mededeling van mijn werk dat ik gewoon even moet bewaren. Dat gaat dus in één van mijn lectuurbakken. Uiteraard zijn die geordend op onderwerp dus gaat het bij de tijdelijke mededelingen. Dan zie ik een ander blaadje in dezelfde bak en zie dat dat weg kan. Dat doe ik, maar ik kijk ook de andere bakken na. Ik eindig in de keuken met een stapel borden in mijn hand terwijl ik mezelf afvraag of ik ze niet toch het best neer kan zetten in het kastje naast alle glazen, kopjes en bekers zodat het servies één locatie heeft. In de tijd daartussen ben ik namelijk volledig doorgeslagen in het opruimen van mijn kamer die eigenlijk al opgeruimd was. Enkel omdat je dingen wel eindeloos lijkt te kunnen sorteren op steeds verschillende manieren maakt dat ik nooit klaar ben. Typisch dwang. Hoe meer je gaat ordenen, hoe meer de ontevredenheid opkomt. Het is voor mij de meest onschuldige dwang die ik heb of heb gehad, maar het is wel dwang.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties