In deze wereld is het steeds meer een onderdeel van de opvoeding; je moet vooral maar goed voor jezelf durven opkomen en gewoon lekker je mening geven. Leuk dat iedereen dat zijn kinderen mee wil geven, en opzich goed ook. Echter blijft het bij de boodschap dat je dat moet doen. “Luister goed Jochem, jouw mening moet je altijd geven, je mening is belangrijk en je moet echt voor jezelf opkomen hoor!” Niks mis mee, maar vertel Jochem wel even hoe dat dan moet, je mening geven. Wat er gebeurt als je dat niet doet? Dan zal Jochem in de toekomst als argumént gaan inzetten “dat hij die mening mag hebben.” Niet vreemd dus dat de gemiddelde sectie met reacties onder een YouTube video tegenwoordig bestaat uit meningen zonder enig argument. Ook niet moeilijk te vinden zijn reacties vol met gescheld als bekrachtiging van hun mening. Geen argumenten, geen leesbare formulering van hun mening, kortom een mening van niks. Wordt iemand dan wel gevraagd waarom hij iets vindt? Dan is het antwoord natuurlijk “Jemig wat ben jij dom, dit is mijn mening en ik mag dat gewoon vinden idioot. Als je dat niet kan hebben, flikker je maar lekker op.” Bravo. Wat een waanzinnige deelname aan de discussie. Niet dus.

Je merkt vast al een bepaalde irritatie bij mij als ik het hierover heb. Dat komt omdat ik al veel te vaak heb meegemaakt dat een discussie spaak loopt puur omdat mensen, en vooral kinderen niet weten hoe je je mening kunt geven. En dat begint bij de opvoeding. Niet alleen thuis, maar ook op school.

Dat begint al bij het volgende. Ik hoor vaak dat kinderen iets aan hun ouders vragen. “Mam, maar waaróm mag Lieke dan niet komen spelen vandaag?” Sommigen leggen dan inderdaad uit waarom dat niet kan of mag vandaag. Anderen zeggen het volgende: “Daarom.” of “Omdat ik het zeg.” Je kunt nog beter je kind vertellen dat hij geen mening mag uiten dan zeggen dat hij dat zeker wel mag, maar dan niet uitleggen hoe. Als jij op een “waarom” vraag van je kind antwoordt met “Daarom” of “Omdat ik het zeg” dan zeg je dus tegen je kind dat puur omdat jij dat zegt het nou eenmaal zo is. Niet vreemd dus dat dat kind later dus niet de noodzaak ziet om een argument te geven voor wat hij vindt.

Wat leer je je kind dan wel? Ik ben zeker geen opvoedexpert, maar los van opvoeding is wat mij betreft dit wat zorgt voor een mening die je mag uiten:

  • Krijg je eerste reactie. Dat kan alles zijn. “Ach, wat belachelijk!” of “Dat is toch zielig.” of “Dat is raar.” of voor mijn part “Wat een debiel.”
  • Hier stopt menigeen al. Mening paraat denken ze dan. Maar nu begint het pas. Stap twee is je afvragen wat de andere kant vindt. Totaal de andere kant van jouw eerste ingeving. Óók als je uiteindelijk die ingeving houdt als mening, tóch de andere kant zien. Ik heb zelf al zo ontzettend vaak gehad dat ik eerst dacht “Wat een debiel” en na het bedenken waarom iemand iets deed een andere mening overhield.
  • Na stap twee kijk je of dat je eerste reactie heeft veranderd. Niet? Dan is dat je mening. Maar…waarom? Is je eerste ingeving anders na stap twee? Dan ook, waarom vind je dat?
  • Nu heb je je mening, niet ingegeven door een eerste reactie, én weet waarom. Vergeet niet dat je mening ook later weer mag veranderen.

Werd dit maar als vak gegeven op scholen, meningen vormen. Dat zou een enorme hoeveelheid troep, gepost door tieners, schelen. Natuurlijk hoef je niet zo ver te gaan dat je als reactie onder je video’s zet: “Wat een leuke video! Dat vind ik omdat het onderwerp me aanspreekt en omdat ik vind dat je een humoristische manier hebt gevonden om het daarover te hebben!” Natuurlijk zeg je dan gewoon dat je het leuk vindt. Het is alleen belangrijk dat je vooral bij negatieve meningen zegt waarom. Waarom je iets idioot vindt bijvoorbeeld. En dus vooral als iemand je vraagt waarom, je dan kunt zeggen waarom en niet komt aanzetten met “Nou gewoon, die mening mag ik toch hebben?” Want nee, wat mij betreft mag je die mening niet hebben dan.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties