De afgelopen jaren heb ik enorm veel soorten van dwang gezien. De uitingen van dwang verschillen enorm per persoon, maar de grootste overeenkomst vind ik het “zoomen”. Het eindeloos uitbreiden van de specifieke dwang die iemand heeft is zover ik zie bij iedereen hetzelfde. Volgens mij is iedereen die ik ken met dwang, naast zijn eigen “unieke” dwang, ook heel gevoelig om ineens extreem bang te worden van totaal andere dingen zoals een eng weetje dat een ander vertelt. Daar waar anderen denken dat het wel mee zal vallen is iemand met dwang er dus toe geneigd in te zoomen op de kleinst mogelijke kans. Overigens gaat het dan altijd om de kans op iets negatiefs en nooit om de kleine kans dat je de jackpot wint.

Zelf kan ik hier het beste mee omgaan als ik op alle vlakken lakser acteer. Als ik luchtiger denk over dingen die niks met mijn dwang te maken hebben dan doe ik dat ook sneller bij dingen die wel met mijn dwang te maken hebben. Het kan zo heerlijk zijn om te denken dat alles wel los loopt en dat als je gewoon een beetje de rode draad aanhoudt je genoeg grip op je leven hebt. Bij dwang wil je niet alleen de rode draad, maar ook de groene, gele, blauwe enzovoort. Grote kans dus dat alles in de knoop raakt. Met alleen een rode draad is die kans uitgesloten. Het enige wat je in gaten moet houden is of je je dromen waar maakt en of je tijd met je dierbaren doorbrengt. Alles daarbuiten gaat vanzelf. Ook als het vanzelf fout gaat, hoeft dat niet te betekenen dat het goed was gegaan als je het had doodgegooid met dwang.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties