Een aantal jaar geleden ging het met mij zo berg afwaarts op school dat ik gedwongen met “dwangerschapsverlof” ging. Ik ging naar steeds minder lessen omdat ik alles weer andersom moest doen, dus hoe meer ik deed op een dag, hoe meer er terug moest. Daarnaast ontwikkelden andere dwangvertakkingen zich ook al. Met dwangerschapsverlof dus, niet wetende dat ik een enorme miskraam zou krijgen.

Elke week dat ik thuis bleef werd mijn dwang erger. Eerst moest ik accepteren dat ik een jaar zou moeten over doen op school. (Dat past niet bij een perfectionist!) Het vrij nemen van school werd alleen maar langer en langer en toen zelfs de leerplichtambtenaar het opgegeven had, begon mijn leven waarin ik meer dood dan levend was. Zitten, staan en de basale behoeftes. Dat was mijn leven. En natuurlijk, hoe kan ik het vergeten, nadenken. Ik zette heel lang geen stap buiten, verzorgde me heel slecht en at elke dag zo goed als hetzelfde.

Al snel waren mijn ouders ook de dupe van mijn angsten en naast dat ze het moesten aanzien, werden ze aan de lopende band door mij (vaak onbewust) gemanipuleerd om dwanghandelingen te doen. Anders raakte ik in paniek. Waren er nog twee bananen (die ik elke dag at) waarvan er één een sticker had en de ander niet en weigerden mijn ouders om daarvoor nieuwe te halen, dan was er paniek. Zaten we tv te kijken en zapten mijn ouders naar een andere zender dan RTL 4, dan ging ik met een paniekaanval omgedraaid met mijn vingers in mijn oren zitten. Hadden mijn ouders dan een andere keus dan er aan toe te geven? Fysiek, ja. Mentaal, nee. Overigens kon ik de tv ook niet zelf bedienen en alles wat ik zag op tv wat ik niet mocht zien leverde ook dwang op.

Deze situatie kon niet langer. Ik stond op het punt dat ik al de gekste dingen had gedaan voor mijn dwang. Ik had achteruit gefietst tegen het verkeer in omdat alles andersom moest, ik had mijn onderbroek 16 dagen aangehouden omdat dat aantal het goede was, ik had tijdens de kerstviering met alle familie bij ons thuis huilend met vingers in mijn oren op mijn kamer gezeten omdat ik geen stemmen mocht horen van de familie en ga zo maar door. Het moest anders, maar de laatste die dat vond was ik tot grote frustratie van mijn ouders.

0 0 stem
Artikelbeoordeling
Abonneer
Laat het weten als er
guest
0 Reacties
Inline feedbacks
Bekijk alle reacties