Heel kort door de bocht kun je het volgende concluderen:

Begin:

  • Een dwangstoornis begint vrijwel altijd onschuldig, dus zie in dat kleine dingetjes kunnen uitgroeien tot een vreselijke stoornis.

Tijdens:

  • Onthoud ontzettend goed dat elke keer dat je tijd besteedt aan de stoornis, je hem groter maakt.
  • Besef waar je je voldoening van krijgt. Als voldoening ervaart na het toegeven aan je dwang of angst, dan gaat het helemaal mis. Je investeert dan in niks en wacht op gisteren.

Stoppen:

  • Praten over de dwang en lotgenoten zoeken kan helpend zijn in het begin. Daarna is het zeer onverstandig om het als vermijding van het echte aanpakken te ge-/misbruiken. Pas op dat je niet samen met lotgenoten gaat lijden in plaats van de gedeelde last gebruiken om het onmogelijke te gaan verdragen. Als je teveel met mensen omgaat die ook dwang hebben, is het gevaarlijk dat je door al het begrip niet meer ziet dat het niet “normaal” is wat je doet. Horen van anderen zo nu en dan dat je geen gezond gedrag vertoont kan heel verfrissend zijn.
  • Fysiek bezig zijn is de sleutel. Het is heel simpel, als je fysiek bezig bent, heeft je brein simpelweg minder ruimte vrij te stellen voor angst.
  • Zorg dat je fanatiek wordt. Pas wanneer je dwangstoornis een last wordt, een belemmering, dan pas zul je er vanaf willen. Eerder niet.

Angst en andere moordwapens:

  • Angst is een reactie in je hersenen die totaal los kan staan van wat er op dat moment gebeurt. Angst voelt als een alarm, maar vergeet nooit dat angst in de huidige maatschappij negen van de tien keer volledig onterecht is en super ernstig het functioneren beïnvloedt.